Nasze Radio Logos nadaje. Program na 24.08.2016: Prof. T. Marczak: Przemówienie pod Konsulatem Niemiec - godz. 1:00, 10:00, 19:00, 24:00. Janusz Dobrosz: Polityczno prawne aspekty układu poczdamskiego - godz. 1:30, 10:30, 19:30. Prof. M. Dyżewski: Muzyczny ogród Panny Maryi - godz. 2:00, 11:00, 20:00. Prof. R. Szeremietiew: Geocywilizacyjne zagrożenia dla bezpieczeństwa Polski, cz. 1 - godz. 3:00, 12:00, 21:00. Prof. T. Marczak: Perspektywy rozwoju kwestii ukraińskiej, cz. 1 - godz. 3:30, 12:30, 21:30. Prof. T. Marczak, cz. 2 - godz. 4:35, 13:35, 22:35. L. Żebrowski: Zdrajcy i Bohaterowie, cz. 1 - godz. 6:00, 15:00. L. Żebrowski: Zdrajcy i Bohaterowie, cz. 2 - godz. 7:15, 16:15. Dr S. Krajski: Polska i masoneria. W przededniu wielkiego krachu, cz. 1 - godz. 8:00, 17:00. Dr S. Krajski, cz. 2 - godz. 9:30, 18:30. Między audycjami muzyka.
Nasze Radio Logos - ramówka

Ostatnie komentarze
Z działu "Aktualności":
oraz z pozostałych stron:


Polecane artykuły
Najnowsze artykuły

Tagi

Aktualności

  

Poniżej prezentujemy wypis z cennej pozycji, o żołnierzach AK, również należących do powojennych tajnych organizacji niepodległościowych, też ofiary zsyłek na Syberię i represjonowane, odznaczonych krzyżami Virtuti Militari i innymi bojowymi medalami.
04.10.2013r.


Otrzymaliśmy od Pana Andrzeja Rumińskiego cenną przesyłkę. Są to fragmenty napisanej przez niego książki-przewodnika po cmentarzu parafialnym Świętej Rodziny przy ul. Smętnej we Wrocławiu, zawierającej biogramy spoczywającym na nim żołnierzy AK.

Sam autor jest postacią niezwykłą. Urodził się w Wilnie, dzieciństwo spędził w majątku Jana Tyszkiewicza pod Wilnem, gdzie jego dziadek był organistą w przypałacowej kaplicy. W 1944 trafił wraz z matką do Wrocławia na roboty, potem aż pod Hamburg. Po ustaniu działań wojennych osiedlił się we Wrocławiu. Tu pracował, założył rodzinę, tu rozwinęły się jego pasje, z których największą pozostaje turystyka i krajoznawstwo. Od 1961 r. jest członkiem PTTK, aktywnym, o czym świadczy szereg otrzymanych odznaczeń i wyróżnień oraz pełnione funkcje. Należy zaznaczyć, że przynależność do Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawcze traktuje jako swoistą misję, czego dowodzi przez wiele lat sprawowana, społeczna funkcja organizatora i opiekuna wycieczek dzieci z Domów Dziecka i Polskiego Związku Głuchych.

Od 2006 r. jest sekretarzem redakcji e-czasopisma „Na Szlaku” (www.naszalaku.pttk.pl ) które ukazuje się (najpierw w formie papierowej) od 1987 r. a także autorem wystaw fotograficznych i prezentacji multimedialnych oraz autorem licznych artykułów i publikacji.

Poniżej prezentujemy przesłany urywek cennej publikacji o żołnierzach AK, również należących do powojennych tajnych organizacji niepodległościowych, też ofiary zsyłek na Syberie i represjonowane, odznaczonych krzyżami Virtuti Militari i innymi bojowymi medalami. Możemy przeczytać biogramy osób o nazwiskach zaczynających się na literę od „F” do „J”.

Książka A. Rumińskiego zawiera przedmowę autorstwa Liliany Narkowicz, wykładowcy i historyka w Wilnie, następnie wstęp autora, opis wrocławskich cmentarzy z szerszym omówieniem Cmentarza Parafii Świętej Rodziny, kolejne, uporządkowane alfabetycznie biografie zmarłych oraz indeks osób pochowanych, a na końcu: wybraną literaturę przedmiotu i wykaz skrótów i nazw.

 

/Redakcja/

 

Andrzej Rumiński, Cmentarz Parafialny Świętej Rodziny we Wrocławiu. Przewodnik biograficzny, Wrocław 2010: 

 

1.FERENCOWICZ Jan Wacław (7-7-2) Ur. 1902 w Warszawie, zm. 1985. Ochotnik wojny 1920, żołnierz AK. Prof. PWr. Stopnie i tytuły naukowe oraz pełnione funkcje: mgr inż. mech. na Wydz. Mechanicznym PWar. – 1932; prof. kontrakt. w Szkole Inżynierskiej w Szczecinie 1949–1951; z-ca prof. – 1953; prof. nadzw. na Wydz. Inżynierii Sanitarnej PWr. – 1962; kier. Katedry Ogrzewania, Wietrzenia i Instalacji Sanitarnych 1953–1954; kier. Katedry Ogrzewania i Wentylacji 1954-1968; kier. Zakładu Wentylacji i Klimatyzacji w Instytucie Inżynierii Chemicznej i Urządzeń Cieplnych PWr. 1968-1973. Nestor i twórca szkoły „Klimatyzacja i Wentylacja”. Obejmuje ona systemy i urządzenia klimatyzacyjne i wentylacyjne wraz z pozyskiwaniem dla ich potrzeb energii ze źródeł niekonwencjonalnych oraz kształtowanie mikroklimatu wewnętrznego ze szczególnym uwzględnieniem zmniejszenia energochłonności tego procesu. Wypromował ośmiu doktorów, dwóch z nich jest prof. tyt. Autor dwóch podręczników akademickich (Wentylacja – 1954, Wentylacja i Klimatyzacja – 1964) oraz skryptu (Ciepłownictwo, Ogrzewnictwo, Wentylacja – 1973), na których wychowało się kilka pokoleń inżynierów sanitarnych. Wyróżniony nagrodami Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki – 1963. Odznaczenia m.in.: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – 1957; Medal XXX-lecia PRL; Medal Budowniczego Miasta Wrocławia; Złota Odznaka PWr.

 

2.FIDZIŃSKI Edward (17-18-3). Ur. 1908, w Warszawie, zm. 9.09.1986. Mąż Stefanii. W 1939 powołany do służby w Marynarce Wojennej dostał się do niewoli niemieckiej. Po ucieczce z transportu wrócił w końcu X 1939 do Warszawy i pracował w Gazowni. Nawiązał kontakt poprzez młodszego brata Bogdana (zginął 2 VIII 1944 na Mokotowie mając 23. lata) z AK. Zdekonspirowany w 1942 przez Gestapo SS i uwięziony razem ze swoim ojcem Janem na Pawiaku. Był bity i torturowany, potem wywieziony do obozu zagłady Auschwitz jako więzień nr 76911, następnie do obozu przejściowego Gross-Rosen z nr 9126 oraz obozu Sachsem-Hausen-Oranienburg z nr. 64405. Po dwóch latach pracy w fabryce czołgów „Demag” w Falkensee obóz ewakuowano na pn. Niemiec w rejon Schwerina. W dniu 3 maja 1945 wyzwoliły go wojska amerykańskie. Zniszczony fizycznie wrócił do Warszawy i w końcu sierpnia z grupą wybranych specjalistów (był głównym mechanikiem po szkole Wawelberga i Rotwauda w Warszawie) został delegowany na Ziemie Zachodnie do zagospodarowania zakładów przemysłu włókienniczego w Bielawie pow. Dzierżoniów. Udzielał się społecznie organizując życie sportowe tego regionu. [Córka, Jadwiga-Donata Sztajer]

 

3.FRYMAR Maksymilian Maciej (19-22-8). Ur. 1.10.1913 w Jarosławiu, zm. 23.02.2000. Szkołę powszechną i gimnazjum ukończył w Przemyślu – 1933. Po maturze rozpoczął studia na Politechnice lwowskiej na Wydziale Inżynierii Lądowo-Wodnej, który ukończył w 1939, a ostatni egzamin zdał w 1941 w okresie okupacji sowieckiej. W tym czasie pracował już w Organizacji Mieszkaniowej jako inżynier do spraw eksploatacji. Po wkroczeniu wojsk niemieckich rozpoczął pracę w 1941 przy odbudowie stalowego mostu na Sanie w Przemyślu, w kwietniu 1942 przeszedł do firmy Karl Niesporek-Lwów. Został skierowany do Tarnopola jako główny inżynier do budowy spichlerzy zbożowych. Tam wstąpił do AK, ukończył tajną podchorążówkę i objął funkcję kierownika kontrwywiadu, którą pełnił do kwietnia 1944 pod pseudonimem „Marski. Potem pojechał do Lwowa i po wkroczeniu wojsk Sowieckich pracował jako inżynier budowlany. W lipcu przyjechał na stronę polską i osiadł w Rzeszowie, gdzie podjął pracę, a w lutym 1945 zawarł związek małżeński. W sierpniu 1945 wraz z żoną Karoliną przeniósł się do zniszczonego i pustego jeszcze wtedy Wrocławia. W l. 1945-52 pracował w Spółdzielni Pracy „Odbudowa jako kierownik techniczny. W 1952 został naczelnym inżynierem w Zjednoczeniu Prefabrykacji Przemysłowej. W l. 1959-72 pełnił funkcję dyrektora naczelnego w tym samym przedsiębiorstwie przemianowanym na WZPP, późniejszy „Wrobet”. W tym czasie prowadził również wykłady na PWr. z zakresu produkcji budowlanej i zastosowania prefabrykatów. Przez Zjednoczenie Budownictwa został skierowany do pracy w RFN, gdzie objął kierownictwo budowy dużego centrum handlowo-usługowego w Hamburgu. Był tu bardzo ceniony przez zachodnich partnerów. W tym czasie ukazało się w naszej prasie wiele artykułów z dobrymi recenzjami o budowie City-Nord w Niemczech. Po powrocie z RFN w 1975 pracował jako kierownik działu produkcji w ZBP „Zachód”. W 1979 przeszedł na emeryturę. Nigdy nie należał do żadnych organizacji politycznych, a mimo to pełnił wysokie funkcje w przedsiębiorstwach budowlanych. Wielokroć był odznaczany za swe zasługi w dziedzinie budownictwa Posiadał Złoty Krzyż Zasługi i Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. Był zasłużonym dla Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych. Otrzymał też Złotą Odznakę Politechniki Wrocławskiej. Posiadał odznakę Zasłużony dla Dolnego Śląska. W kwietniu 1999 został odznaczony Krzyżem Armii Krajowej. Wychował trzech synów, doczekał się sześciorga wnucząt i jednej prawnuczki. [Barbara Korzonek Koło Nr 1 przy PWr.; syn Cezary i jego córka Alicja].

 

4.FULIŃSKA Kazimiera Joanna (13-8D-5). Ur. 18.12.1917, zm. 18.08.2007. Żołnierz AK; Docent PWr.

 

5.FULIŃSKI Wojciech Maria (1-2-3). Ur. 27.01.1921 we Lwowie, zm. 18.12.2001. Prof. dr hab. inż. Maturę uzyskał w roku 1939 w I Gimnazjum im. M.  Kopernika we Lwowie. W okresie okupacji zaliczył cztery lata studiów na kierunku elektrotechnika we Lwowskim Instytucie Politechnicznym i w Staatlische Technische Institute. Pracował w wywiadzie AK Okręg Lwów. W listopadzie 1945 ewakuował się do Wrocławia. Był studentem pierwszego rocznika Wydz. Elektrycznego. W 1947 na PWr. uzyskał dyplom mgr. inż. elektryka. W styczniu 1946 podjął pracę na uczelni w Katedrze Pomiarów Maszyn, a w grudniu 1947 przeniósł się do Katedry Pomiarów Elektrycznych, gdzie został asystentem prof. Kazimierza Idaszewskiego. Od 1953 pracował jako adiunkt. W Katedrze był kierownikiem laboratorium Miernictwa Elektrycznego. Stopień dra n. techn. uzyskał w 1962 za pracę nt: „Nowe układy kompensacyjno-różnicowe do sprawdzania przekładników”. Stopień dra hab. otrzymał w 1967 za pracę nt.: „Nowe metody bezwzględnego pomiaru uchybów przekładników”. Od września 1968 pracował jako docent w Instytucie Metrologii Elektrycznej, a w marcu 1983 otrzymał nominację na prof. nadzw. Napisał trzy monografie i kilkadziesiąt publikacji, które opublikował na łamach Archiwum Elektrotechniki, Rozpraw Elektrotechnicznych, Przeglądu Elektrotechnicznego, Pomiarów Automatyki Kontroli oraz Zeszytów Naukowych PWr. Swoje prace prezentował na licznych konferencjach o zasięgu krajowym i międzynarodowym. Był promotorem trzech prac doktorskich, oraz opiekunem dwóch prac habilitacyjnych. W l. 1969-1987, był przewodniczącym Oddziału Wrocławskiego PTETiS. Członek WTN. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem 10-lecia PRL, medalami 30-, 35-, i 40-lecia PWr., medalem 40-lecia Politechniki Łódzkiej, Srebrną Odznaką Honorową SEP-u oraz innymi odznaczeniami. Wyjątkowa prawość charakteru pełna poświęcenia i oddania praca oraz życzliwość dla innych, zyskała mu powszechny szacunek i sympatię. [Syn, Rafał Fuliński]. P.S. Niezwykle ciekawie o rodzie Fulińskich pisze w swojej książce „Saga Wrocławska” wyd. w r. 2004, Anna Fastnach-Stupnicka w rozdziale „Lwowscy wrocławianie.” Andrzej Rumiński.

 

6.GAJDA Maria (1-20-5). Ur. 1908, zm. 1998. Żołnierz AK. Więzień Sybiru.

 

7.GALUS Aleksander (16B-6-18). Ur. 15.09.1918, zm. 28.07.1996. Żołnierz AK.

 

8.GARBIŃSKI Tadeusz Wojciech (4-26-19). Ur. 23.01.1922 w Warszawie, zm. 13.07.1964. Żołnierz AK. Prof. dr medycyny.

 

9.GETYŃSKA-ADAMOWSKA Helena z Poratyńskich (2-19-2). Ur. 15.12.1909 we Lwowie, zm. 4.02.1992. Mgr. Żołnierz AK ps. „Teresa”. Budowniczy Wrocławia. (→ Poratyński).

 

10.GIGOŁŁA Piotr (10-6-11A). Ur. 27.08.1906 w Wilnie, zm. 12.06.1996. Inżynier. Oficer kampanii wrześniowej i AK 1939-1944 Lwów.

 

11.GLIKSMAN Eugeniusz (8-11-3). Ur. 1914, zm. 1977. Żołnierz AK.

 

12.GLIKSMAN Zofia z d. Jarema (8-11-4 ). Ur. 1.11.1917 we Lwowie, zm. 10.01.1999; XII 1941-III 1943 łączniczka obszaru „Południe” OK. „Swit” Lwów; III 1943-VII 1944 kierowniczka zespołu sióstr pielęgniarek 6. punktu zabiegów w składzie II Baonu AK pseudonim „Wisła”. Członek Stowarzyszenia Żołnierzy AK od 1989.

 

13.GODWOD Józef (8-18-6). Ur. 10.09.1927, zm. 9.10.1979. Żołnierz AK w Wilnie.

 

14.GÖTT-GETYŃSKI Edward (2-19-2). PRO MEMORIA. Ur. 4.01.1898, w dniu 25.01.1943 rozstrzelany w Oświęcimiu, więzień nr 29693. Mjr WP. Kawaler Krzyża Virtuti Militari. Żołnierz ZWZ AK w Dywizji Tatrzańskiej.

 

15.GRABIŃSKI Józef (1-19-38). Ur. 16.03.1913, zm. 29.06.2004. Żołnierz 106 DP AK Lwów ps. „Stefan”.

 

16.GRZESIAK Józef Stefan (1-21-6). Ur. 10.11.1922 w Wilnie, zm. 9.10.1998. Ekonomista. Druh phm. Czarnej 13 Wileńskiej drużyny harcerzy. Podczas okupacji żołnierz AK i Szarych Szeregów, po wojnie represjonowany. Członek Kręgu Seniorów „Iglica”, pochowany w kwaterze AK. [Lit. poz. 12].

 

17.GUTTRY Janusz (1-4A-11). Ur. 1928 we Lwowie, zm. w 1988. Żołnierz AK., więzień łagrów sowieckich w Workucie.

 

18.HASSNY Maria (5-1-23). Ur. 1.08.1913, zm. 25.06.1998. Żołnierz AK

 

19.HEIMRATH Tadeusz (15-29-2). Ur. 2.12.1927 roku w Poznaniu, zm. 11.11.2007. Syn Mieczysława i Stanisławy Kazik. W 1934 z rodziną zamieszkał w Rawiczu. Tu związał się z harcerstwem.  W 1939 rodzina została przez Niemców wysiedlona do Tarnobrzegu, później przeniosła się do Krakowa. Wstąpił do AK, był aktywnym uczestnikiem Szarych Szeregów. Odznaczony Krzyżem AK oraz Krzyżem ZHP z rozetami i mieczem. Po wojnie ukończył LO w Rawiczu w 1947 i Wydział Lekarski AM we Wrocławiu w 1952. Prof. zw. dr hab. med., od 1952 roku długoletni pracownik I Katedry i Kliniki Położnictwa i Chorób Kobiecych. W 1954 ożenił się z koleżanką z roku. W latach 1993-1998 kierownik I Katedry i Kliniki Ginekologii AM we Wrocławiu. Wielokrotnie odznaczany w okresie pracy zawodowej. Prorektor AM w latach 1990-1993. Członek honorowy WTN, PTGin., Polskiego Towarzystwa Historii Medycyny i Farmacji oraz Stowarzyszenia Lekarzy Dolnośląskich i Wychowanków Medycyny Wrocławskiej. [Zofia Heimrath z rodziną].

 

20.HUSKOWSKI Tadeusz (15-13-22). Ur. 2.01.1924 w Warszawie, zm. 28.08.1984. Syn senatora RP z ramienia BBWR z woj. Wołyńskiego – Stanisława Huskowskiego, ojciec polityka i prezydenta Wrocławia także Stanisława Huskowskiego. Uczęszczał do Liceum im. Poniatowskiego w Warszawie, ale naukę przerwał mu wybuch II w. św. Kontynuował ją na tajnych kompletach. Żołnierz AK ps. „Tadeusz”. D-ca I Plut. I Komp. Batalionu „Zośka” w ugrupowaniu „Żniwiarz” w okresie powstania warszawskiego. (1944) a po jego upadku więzień niemieckich oflagów. W 1946 rozpoczął studia matematyczne na UW, ale po roku przeniósł się do Wrocławia i tu je ukończył. Był doktorantem W. Ślebodzińskiego na PWr. Odznaczony Krzyżem Virtuti Militari i Krzyżem Walecznych. Matematyk. Członek Prezydium KZ NSZZ „Solidarność” PWr. W czasie stanu wojennego, mimo choroby serca, działał aktywnie w podziemnych strukturach NSZZ „Solidarność; aresztowany i sądzony. Jeden z tłumaczy "Rachunku różniczkowego i całkowego" Fichtenholza [EW; www].

 

21.IWANOWSKI Anatol (7-14-6). Ur. 22.01.1918 r. w Kokandzie (Uzbekistan), zm. 26.04.2008. Mgr inż. elektryk, specjalista-projektant, długoletni pracownik Wojewódzkiego Biura Projektowo-Badawczego Budownictwa Przemysłowego, rzeczoznawca budowlany. Po wojnie polsko-bolszewickiej rodzina repatriowała się do Wilna. Tu uczęszczał do gimnazjum oraz do państwowej Szkoły Technicznej, którą ukończył w 1937 r. uzyskując tytuł technika - elektryka. W 1937 r. przeniósł się do Warszawy, gdzie podjął pracę w PZL. Po wybuchu wojny wrócił do Wilna. Od 1943 r. związał się z walką w konspiracji. Wstąpił do AK w Okręgu Wileńskim. Tam dzielił los tysięcy patriotów wywiezionych w głąb ZSRR, trafił do jednego z łagrów do Kaługi. Stamtąd po dramatycznej lecz udanej ucieczce, przybył w 1945 r. do Wrocławia. W tymże roku rozpoczął studia na Wydziale elektrycznym PWr., które ukończył w 1951 r. Równocześnie, przez dwa lata pracował jako asystent w Katedrze Techniki Wysokich Napięć PWr. W tym samym czasie kontynuował swoją karierę sportową. W roku 1939 uzyskał III miejsce na Mistrzostwach Polski w pływaniu stylem klasycznym na dystansie 200 m. Na tym samym dystansie w roku 1946 zdobył tytuł mistrza Polski, osiągając także sukcesy w żeglarstwie. Od 1945 do emerytury (1979) związał się z Wrocławskim Biurem Projektowo-Badawczym Budownictwa Przemysłowego. Pracował tam jako starszy projektant i główny specjalista. Działał też jako członek zespołu sprawdzającego w Zakładzie Studyjno-Projektowym PWr. Do SEP zapisał się w 1952 r. założył Koło nr 3 w Oddziale Wrocławskim SEP przez piętnaście lat był członkiem Państwowej Komisji Egzaminacyjnej (przy Urzędzie Wojewódzkim) ds. Uprawnień Budowlanych, jako delegat SEP. Przez wiele lat był członkiem Komisji Kwalifikacyjnej SEP ds. Rzeczoznawstwa i Specjalizacji Zawodowej. Był zasłużonym Seniorem SEP (1998 r.). Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (1964), Złotą Odznaką Honorową SEP (1987), Krzyżem Armii Krajowej (1995 r.) oraz Medalem im. Prof. Kazimierza Idaszewskiego. [Żona, Maria Iwanowska].

 

22.IŻEWSKA Bronisława Wanda z d. Leszczyńska (13-1-19). Ur. 23.07.1903, zm. 29.08.1979. Żołnierz AK Obwodu Lwowskiego Inspektorat Stanisławów.

 

23.JABŁOŃSKA Marta z d. Gorzelak (4-26-4). Ur. 9.12.1920, zm. 2.01.1996. Żołnierz AK ps. „Janka”.

 

24.JABŁOŃSKI Bronisław (4-26-4). Ur. 2.08.1920 w osadzie Niemce koło Będzina, zm. 26.05.1986. Prof. dr hab. Rektor AR w latach 1984-1986. Szkołę podstawową i średnią ukończył we Włodzimierzu Wołyńskim. Żołnierz AK okręgu kielecko-częstochowskiego – pseudonim „Ostoja”. Okres wojny spędził w Radomsku, gdzie pracował w inspektoracie szkolnym. Studia wyższe odbył w latach 1946-1950 na Wydziale Rolniczym UWr. i PWr.; uzyskał dyplom inżyniera rolnika oraz magistra nauk agrotechnicznych. Bezpośrednio po studiach podjął pracę w Dziale Uprawy Roli i Płodozmianów IUNG we Wrocławiu. W latach 1951-1953 odbył studia aspiranckie w WSR, gdzie w 1953 podjął pracę na stanowisku adiunkta. Pracę kandydacką obronił w 1956 r., a habilitacyjną w 1964 r. Tytuł prof. nadzw. uzyskał w 1971., a zwyczajnego w 1985 r. Autor 85 publikacji, współautor 4 podręczników, w tym 3 akademickich. Współorganizator punktów konsultacyjnych studiów zaocznych Wydziału Rolniczego w woj. wrocławskim (Partynice) i zielonogórskim (Toporów), kierownik Katedry Ogólnej Uprawy i Roślin (1965-1986), kierownik Studiów Doktoranckich z Polowej Produkcji Roślinnej (1966-1982), prodziekan (1966-1970) i dziekan (1981–1984) Wydziału Rolniczego oraz rektor (1984-1986). Odznaczony Krzyżem Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Odznaką Honorową za zasługi dla województwa zielonogórskiego. Uzyskał 3 nagrody Ministra, 10 nagród Rektora i nagrodę Przewodniczącego V Wydziału PAN. [„Wrocławskie Środowisko Akademickie, Twórcy i Ich Uczniowie” – płyta CD].

 

25.JACKOWSKI Eugeniusz Tadeusz (8-9-5).  Ur. 23.01.1923, zm. 22.08.1975. Mgr inż. Żołnierz AK.

 

26.JACUK Włodzimierz (1-4-9). Ur. 24.06.1906, zm. 30.04.1996. Od IV 1943 do VII 1944 żołnierz AK pseudonim „Skop”. Rejon Stare Sioło, obwód Bierki inspektorat Lwów. Dowódca plutonu łączności. Odznaczony za Akcję „Burza”. Członek ŚZŻAK.

 

27.JAKIMOW Władysław (15-28-21). Ur. 1.08.1921 w Stryju, zm. 17.02.2002. Mgr ekon. Por. AK Inspektoratu Stryj, ps. „Pieczarka”.

 

28.JAKUBEK Zdzisław (1-4-3).  Ur. 9.09.1926, zm. 8.01.2002. Żołnierz AK, ps. „Dzidek”. Oddział Partyzancki „Wybranieccy” 4 PP Leg. AK Okręg Radomsko-Kielecki.

 

29.JAMROZ Tadeusz (7-3-17). PRO MEMORIA. Ur. 22.2.1922, zm. 12.4.1945. Plut. Podch. AK ps. „Zgrzyt”. Rozstrzelany na zamku w Lublinie. Rehabilitowany w maju 1990.

 

30.JANICKI Lucjan (1-21-5). Ur. 7.12.1916, zm. 14.05.1998. Por. AK, ps. „Nasz”. W 1940 – 3 pp leg. AK pow. Końskie. Odznaczenia: 1947 – Krzyż Partyzancki, Krzyż AK, Medal Wojsk - Londyn, 1967 – Krzyż Kawalerski, 1989 – awans na porucznika.

 

31.JANKOWSKA Ludmiła Zofia (1-18-2). Ur. 10.05.1924, zm. 25.11.1983. Sanitariuszka AK.

 

32.JANKOWSKI Kazimierz (14-30-27). Ur. 17.02.1923, zm. 3.10.1993. Żołnierz AK od XII 1942 do lipca 1944. Członek ŚZŻAK.

 

33.JANKOWSKI Witold (12-65-3).  Ur. 13.04.1925, zm. 27.02.1965. Żołnierz AK. Wilno ps. „Ramzes”.

 

34.JANUSZOWA Barbara z d. Maryniak (14-34-17). Ur. 16.01.1925 w Warszawie, zm. 30.06.2003.  Uczęszczała do Publicznej Szkoły powszechnej przy ul. Złotej 47 oraz do Gimnazjum Julii Statkowskiej przy ul. Nowogrodzkiej. Naukę przerwał wybuch wojny w 1939 r. Do 1942 roku uczęszczała na tajne komplety, w 1942 rozpoczęła pracę na kolei na stacji Warszawa Zachodnia jako telegrafistka. W czerwcu 1942 wstąpiła do Ruchu Oporu, Żołnierz AK, uczestnik PW ps. „Wiśka”. Odbyła szkolenie wojskowe i sanitarne, otrzymała przydział do Zgrupowania 654 w Oddziale WSK należącym do Rejonu II „Targówek” (dowódca, ps. „Kat”, kpt.). W okresie poprzedzającym Powstanie pełniła obowiązki łączniczki i kolporterki. W Powstaniu brała udział od dnia 01. 08. do 14. 09. 1944 jako sanitariuszka w punktach opatrunkowych przy ul. Kawęczyńskiej, Tykocińskiej, Radzymińskiej , Piotra Skargi. Była dwukrotnie ranna (w nogę i szyję). Odznaczona Krzyżem Powstania  Warszawskiego. Pracowała w DOKP Gdańsk stacja Gdynia, skąd w lutym 1951 (ze względów politycznych) została bezterminowo urlopowana. W 1951 przyjechała na Ziemie Zachodnie do Wrocławia, tu założyła rodzinę i spędziła resztę swojego życia.



 

Polecamy na podobny temat:

 

M+D: W nas też jest Las - recenzja książki „Legion” Elżbiety Cherezińskiej

 

http://www.pomniksmolensk.pl/news.php?readmore=3911

 

M: Warto przeczytać - „Szwy” Wacława Holewińskiego

 

http://www.pomniksmolensk.pl/news.php?readmore=3963

 

M: Leszek Żebrowski w Łodzi - promocja książki "Paszkwil Wyborczej" cz.I

 

http://www.pomniksmolensk.pl/news.php?readmore=4167

 

M: Łódź oddaje hołd Bohaterowi - 95. rocznica urodzin gen. bryg. Aleksandra Arkuszyńskiego „Maja” - nasza relacja wideo

 

http://www.pomniksmolensk.pl/news.php?readmore=3342


Komentarze
#1 | Artur dnia 04.10.2013
Magda - pan Andrzej wspominał w mailu o Waszej znajomości. Miło. .
#2 | Magda dnia 04.10.2013
Pana Andrzeja mam przyjemność znać osobiście. Witam serdecznie na portalu i gratuluję debiutu.
Dodaj komentarz
Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą dodawać komentarze

ZALOGUJ SIĘ aby móc dodać komentarz.

ZAREJESTRUJ SIĘ aby móc dodać komentarz.

Powrót na stronę główną